Kongres ASSITEJ
Pl  |  Eng
Festiwalowe Studio Internetowe


Spektakle polskie

    „Bankructwo małego Dżeka” – Teatr Lalka (Warszawa)
„Bromba w sieci” – Teatr 6.piętro (Warszawa)
„Byczek Fernando” – Teatr Guliwer (Warszawa)
„Chodź na słówko” – Centrum Sztuki Dziecka (Poznań)
„Czerwony Kapturek” – Teatr Lalki i Aktora (Wałbrzych)
„Dzieci z Bullerbyn” – Teatr Polski (Wrocław)
„Gra” – Studio Teatralne Blum (Poznań)
„Jabłonka” – Teatr Atofri/Poznańska Fundacja Artystyczna (Poznań)
„Jak zostałam wiedźmą? Sztuka autobiograficzna dla dorosłych i dzieci” – Teatr Studio (Warszawa)
„Janosik. Naprawdę prawdziwa historia” – Teatr Lalka (Warszawa)
„Koziołek Matołek” – Teatr Dramatyczny (Warszawa)
„Lokomotywa” – Teatr Powszechny (Warszawa)
„Mglisty Billy” – Teatr Figur (Kraków)
„Mikrokosmos” – Wrocławski Teatr Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego (Wrocław)
„Morrison/Śmiercisyn” – Teatr Lalki i Aktora im. Alojzego Smolki (Opole)
„Najmniejszy Bal Świata” – Teatr Baj Pomorski (Toruń)
„O Raju! – czyli o tym, co było, kiedy nic nie było” – Teatr Guliwer (Warszawa)
„Pchła Szachrajka” – Teatr Narodowy (Warszawa)
„Piękna i Bestia” – Teatr Lalek Banialuka (Bielsko-Biała)
„Podłogowo” – LALE.Teatr (Wrocław)
„Słoń i kwiat” – Grupa Coincidentia/Białostocki Teatr Lalek (Białystok)
„Śpij” – Teatr Baj (Warszawa)
„Świat Garmanna” – Teatr Baj (Warszawa)
„W beczce chowany” – Teatr Animacji (Poznań)

„Bankructwo małego Dżeka” – Teatr Lalka (Warszawa)

www.teatrlalka.pl

dyrektor teatru: Jan Woronko
kierownik artystyczny: Joanna Rogacka

konsultacje: Wojciech Orliński
autorzy: Robert Bolesto, Janusz Korczak
reżyseria: Łukasz Kos
scenografia: Paweł Walicki
kostiumy: Joanna Niemirska
muzyka: Wiktor Stokowski
ruch sceniczny: Jarosław Staniek
wideo: Areta Puchalska
reżyseria światła: Bary
obsada: Monika Babula, Michał Burbo, Beata Duda-Perzyna, Grzegorz Feluś, Roman Holc, Aneta Harasimczuk, Aneta Jucejko-Pałęcka, Mariusz Laskowski, Agnieszka Mazurek, Tomasz Mazurek, Wojciech Pałęcki, Andrzej Perzyna, Mirosława Płońska-Bartsch, Wojciech Słupiński, Piotr Tworek

prapremiera: 15 marca 2014 r.

Spektakl „Bankructwo małego Dżeka” przenosi akcję powieści Janusza Korczaka z 1924 r. w dzisiejsze realia amerykańskie. Dżek Fulton, uczeń nowojorskiej szkoły, pieniądze podarowane mu przez dziadka inwestuje w portal społecznościowy dziecidladzieci.com. Takim inicjatywom zawsze towarzyszy ryzyko niepowodzenia i poniesienia strat. Bankructwo Dżeka okazuje się faktem, ale nie końcem ambitnego planu. Tworzenie portalu jest dla bohatera i jego kolegów ekscytującą przygodą, dzięki której uczniowie zdobywają doświadczenie w zarządzaniu firmą internetową.

wiek: 8+
czas trwania: 95 min

 

 

„Bromba w sieci” – Teatr 6.piętro (Warszawa)

www.teatr6pietro.pl

dyrektor naczelny teatru: Michał Żebrowski
dyrektor artystyczny teatru: Eugeniusz Korin

tekst, piosenki i reżyseria: Maciej Wojtyszko
współpraca reżyserska: Adam Wojtyszko
muzyka: Irina Blokhina
scenografia: Maciej Chojnacki
kierownictwo muzyczne: Aldona Krasucka
choreografia: Anna Iberszer
animacje, wideo i multimedia: Dawid Kozłowski
obsada: Łukasz Borkowski, Krzysztof Broda-Żurawski, Konrad Darocha, Mateusz Deskiewicz, Kamil Dominiak, Barbara Garstka, Artur Gotz, Paulina Komenda, Barbara Kurdej-Szatan, Anna Kózka, Marysia Pawłowska, Michalina Sosna, Krzysztof Szczepaniak, Klementyna Umer, Mateusz Weber, Katarzyna Zawiślak-Dolny, Adam Zdrójkowski, Krzysztof Żabka

premiera: 8 marca 2014 r.

Kto poznał Brombę, ten polubił ją od razu. Przez blisko cztery dziesięciolecia przygody tej wyjątkowej specjalistki od mierzenia i ważenia doczekały się kilkunastu książkowych wznowień, kontynuacji, adaptacji rysunkowych i telewizyjnych, a co najważniejsze – nie straciły nic na swojej aktualności. Bromba wciąż ma wyjątkowych i oryginalnych przyjaciół, z którymi przeżywa niezwykłe przygody, podróżuje do innych wszechświatów, rozwija wyobraźnię, a przede wszystkim, zadając z pozoru proste pytania o naturę spraw, zmusza do myślenia. Jest to spektakl o przyjaźni, odwadze i pytaniach bez odpowiedzi, które jednak warto zadawać. A przede wszystkim o tym, co należy robić, żeby spotkanie ze współczesnym technologicznym światem sprawiało nam radość, i jak zdrowy rozsadek oraz logika pomagają ustalić właściwe granice między tym, co powinniśmy wiedzieć, a tym, co powinniśmy czuć.

wiek: 6–99 lat
czas trwania: 80 min

 

„Byczek Fernando” – Teatr Guliwer (Warszawa)

www.teatrguliwer.waw.pl

dyrektor teatru: Mirosław Korzeb

autor: Munro Leaf
przekład: Irena Tuwim
reżyseria: Robert Jarosz
scenografia: Pavel Hubička
choreografia: Weronika Pelczyńska
muzyka: Piotr Klimek
multimedia: Krzysztof Kiziewicz
obsada: Katarzyna Brzozowska, Damian Kamiński, Tomasz Kowol, Maciej Owczarzak, Elżbieta Pejko, Krzysztof Prygiel, Anna Przygoda, Honorata Zajączkowska

premiera: 25 stycznia 2014 r.

„Byczek Fernando” to spektakl zrealizowany na podstawie wierszowanej bajki autorstwa amerykańskiego twórcy literatury dziecięcej, Munro Leafa. Fabuła książki opowiada o pokojowo nastawionym do świata byczku, który zamiast brać udział w korridzie, woli wieść spokojne, radosne życie, przesiadywać pod ulubionym drzewem i wąchać kwiaty. Bajka przypomina o tym, że pokój na świecie jest najważniejszy. „Pomysł na realizację przedstawienia zrodził się z zestawienia postaci byczka z bajki Munro Leafa z motywem byka pojawiającym się w twórczości Pabla Picasso. Fabułę książki umieszczamy więc w kubistycznym świecie malarstwa i rzeźby, który jest bliski wrażliwości dziecka i jego postrzeganiu świata” – mówi Robert Jarosz, reżyser spektaklu.

„»Byczek Fernando« to historia byczka, który był zupełnie inny niż inne byki: zamiast tradycyjnych byczych zabaw (skoki, walka na rogi, brykanie) wolał wąchać kwiatki. Fernando uczy nas i nasze dzieci, że nie ma jednej słusznej drogi i że szukając swojej życiowej ścieżki, należy słuchać głosu własnego serca, uczy, że nie warto patrzeć na stereotypy i »jedyne słuszne« wzorce postępowania i role, […] tylko śmiało iść własną drogą. I że właśnie to prowadzi do szczęścia i spełnienia. Ważne przesłanie znajdzie w tej sztuce także starsze pokolenie: mama Fernanda, choć martwi się z powodu jego odmienności, akceptuje ją i wspiera swojego syna w poszukiwaniu własnej drogi, ucząc nas – rodziców i opiekunów – że ścieżka, którą wymarzyliśmy dla naszych pociech, nie jest ich ścieżką, i że naszym zadaniem jest towarzyszenie i wspieranie, nie zaś narzucanie swoich poglądów”.
Munro Leaf – »Byczek Fernando« w Teatrze Guliwer – recenzja Inga Szaniawska, czasdzieci.pl

wiek: 5+
czas trwania: 70 min

 

„Chodź na słówko” – Centrum Sztuki Dziecka (Poznań)

www.csdpoznan.pl

dyrektor: Jerzy Moszkowicz

autorka: Malina Prześluga
reżyseria: Jerzy Moszkowicz
scenografia: Jacek Zagajewski
oprawa muzyczna: Mariusz Matuszewski
ruch sceniczny: Juliusz Stańda
obsada: Anna Mierzwa, Radosław Elis, Michał Kocurek

premiera: 11 lutego 2013 r.

Bohaterami przedstawienia są słowa, które zostały błędnie wypowiedziane przez dwuletnią dziewczynkę i nie wiedzą, kim tak naprawdę są. Wspólnie zastanawiają się, jak odnaleźć swoją właściwą osobowość. Kula pragnie za wszelką cenę stać się kurą, a Toperz zastanawia się, czy nie powinien zostać nietoperzem. Prowadzą bardzo zabawne rozmowy, przywołują na scenę kolejne ciekawe postaci, które mogłyby im pomóc. Seria niespodziewanych, ale i komicznych spotkań wiedzie je ku zaskakującemu rozwiązaniu.

„Wyobraźnia i poczucie humoru Maliny Prześlugi, owocujące przewrotną narracją, idącą w poprzek utartych schematów, uruchamiają aktywność młodej widowni, która doskonale rozumie lingwistyczne żarty, a nawet uczestniczy w spektaklu „podpowiadając” aktorom. Ci wykonują swą robotę perfekcyjnie, podobnie jak reżyser Jerzy Moszkowicz, nadający całości rytm […]”.
Toperz i Kula w poszukiwaniu tożsamości, Kalina Zalewska, 23 maja 2013 r.

Spektakl otrzymał „Atest. Świadectwo Najwyższej Jakości i Poziomu Artystycznego” przyznany przez Polski Ośrodek ASSITEJ.

wiek: 8+
czas trwania: 50 min

 

„Czerwony Kapturek” – Teatr Lalki i Aktora (Wałbrzych)

www.teatrlalek.walbrzych.pl

dyrektor naczelny i artystyczny teatru: Zbigniew Prażmowski

autor i reżyser: Jerzy Jan Połoński
scenografia: Marika Wojciechowska
oprawa muzyczna: Michał Kowalczyk
ruch sceniczny: Jarosław Staniek
kostiumy: Marika Wojciechowska
przygotowanie wokalne: Małgorzata Jaworska-Kaczmarek
obsada: Anna Jezierska, Sylwia Nowak, Jakub Grzybek, Paweł Pawlik

premiera: 4 lutego 2012 r.

„Jerzy Jan Połoński – scenarzysta i reżyser spektaklu – w swojej wersji bajki postanowił ubarwić nieco perypetie tytułowego Kapturka, stawiając na jego drodze dodatkowe postaci. I to nie byle jakie! […] Zapominalska Czarownica (Sylwia Nowak), która zapodziała gdzieś Jasia i Małgosię, wiecznie niewyspany Miś (Jakub Grzybek), Krasnale zbuntowane przeciwko Królewnie Śnieżce i wreszcie Piromanka z zapałkami to uosobienia współczesnych, typowych zachowań. […] Urozmaicenie warstwy fabularnej to nie jedyne nowatorskie rozwiązanie zastosowane przez twórców. […] Czarno-biała scenografia, przywodząca na myśl klimat słynnej »Rodziny Adamsów« lub filmów Tima Burtona, przenosi widzów w magiczny świat wyobraźni. Nie ma tu zbędnych elementów, wyolbrzymionych symboli. Prosta dekoracja pozwala na własną projekcję rzeczywistości. Ciemny las pełen powykręcanych drzew, naszkicowany jakby ołówkiem, stanowi tło dla artystów i ich niezwykle wykreowanych postaci. Zarówno lalki, jak i sposób ich animowania zasługują na uznanie. Większość z nich pozostaje w ścisłym związku z aktorem (głowa animatora jest jednocześnie głową lalki, a jej mały tułów i kończyny są animowane przy pomocy kijów), co daje komiczny efekt. Sam spektakl to rodzaj musicalu, w którym pojawia się aż 10 zabawnych piosenek”.
Mona Branicka, „Nowa Siła Krytyczna”, 6 marca 2012 r.

wiek: 5+
czas trwania: 75 min

 

„Dzieci z Bullerbyn” – Teatr Polski (Wrocław)

www.umwd.dolnyslask.pl

dyrektor teatru: Krzysztof Mieszkowski

na podstawie książki Astrid Lindgren
przekład: Irena Wyszomirska
reżyseria, adaptacja, reżyseria światła i opracowanie muzyczne: Anna Ilczuk
scenografia i kostiumy: Mateusz Stępniak
obsada: Marta Zięba, Dagmara Mrowiec, Sylwia Boroń, Michał Mrozek, Andrzej Kłak, Marcin Pempuś

premiera: 27 marca 2013 r.

Powieść Astrid Lindgren od pół wieku wygrywa w cuglach wszystkie plebiscyty na ukochaną książkę dzieciństwa. Od kiedy na język polski przetłumaczyła ją Irena Wyszomirska na Dzieciach z Bullerbyn” wychowało się wiele pokoleń Polaków. W tej opowieści jest to, za czym najbardziej we wspomnieniach tęsknimy i czego pragnęlibyśmy dla naszych dzieci – wspaniałe, wolne, szczęśliwe dzieciństwo, spędzone na zabawie i wśród przyjaciół. Pewnie to decyduje o jej nieprzemijającej popularności. Teraz historia o mieszkańcach małej szwedzkiej osady trafia na deski naszego teatru w adaptacji Anny Ilczuk. Wciągniemy do tworzenia tego spektaklu dzieci – to one za każdym razem na nowo będą współautorami jego scenografii. Gwarantujemy dużo śmiechu i wspólnej zabawy aktorów z widzami.

„Któż z nas nie marzył, żeby zamieszkać w Bullerbyn! Wymieniać się z Anną i Brittą nie SMS-ami, ale liścikami na lince zawieszonej między dwoma domami, kolekcjonować nie znajomych na Facebooku, ale zakładki do książek. I jeszcze zmywać kurz i pył w łaźni nad jeziorem, cieszyć się z własnego pokoju z podłogą wyłożoną ręcznie robionymi dywanikami, wyprawiać się do sklepu w Wielkiej Wsi po ślazowe cukierki dla dziadziusia i korzystać z wolności, tropiąc chociażby, gdzie to na długie godziny znikają Lasse, Bosse i Ölle. […] Aktorzy […] nie wdzięczą się do widzów, próbując przekonać ich, że zamiast dwudziestoparolatków mają przed sobą szóstkę dzieciaków, co to ledwo od ziemi odrosły. Opowiadają historie z Bullerbyn troszeczkę jak wspomnienia z dzieciństwa, po prostu wchodząc na chwilę w skórę samych siebie sprzed lat. I widać, słychać i czuć, że robią to ze swobodą i wyraźną przyjemnością”.

Powrót do Bullerbyn, Magda Piekarska, „Gazeta Wyborcza – Wrocław” nr 80, 5 kwietnia 2013 r.

wiek: 6–12 lat
czas trwania: 75 min

Prezentacja współfinansowana ze środków otrzymanych z budżetu Województwa Dolnośląskiego.

„Gra” – Studio Teatralne Blum (Poznań)

www.teatr-blum.pl

prezes: Lucyna Winkel-Sobczak

scenariusz: Lucyna Winkel-Sobczak
reżyseria: Lucyna Winkel-Sobczak, Katarzyna Pawłowska
oprawa plastyczna: Dodoplan
obsada: Zofia Michalik, Hubert Kożuchowski, Jakub Kociński

premiera: 27 stycznia 2013 r.

Na czym polega istota dziecięcej zabawy? Na twórczym i kreatywnym stosunku do rzeczywistości wokół? Na znajdowaniu innych, na znajdowaniu siebie, na odkrywaniu siebie w innych i innych
w sobie? Gra nie ma końca, czasem nie ma początku, trwa, dzieje się. Zaskakuje. Pomiędzy i w. Gra. Przedstawienie powstało z inspiracji twórczością Krystyny Miłobędzkiej – uznanej poetki i autorki scenariuszy spektakli dla dzieci, niedawno obchodzącej 80-lecie urodzin.

„Młodzi widzowie zgromadzeni wczoraj w teatrze mieli możliwość zapoznać się z teatrem na wskroś pozytywnym. Dzieci siedzące wokoło obcowały ze sztuką świetnie przystosowaną do ich wieku, niosącą same pozytywne emocje. Ciekawe wykorzystanie elementów scenografii sprawiło, że co chwila widzowie zaskakiwani byli nową kombinacją, a drzewo, które powstało na końcu, zrobiło furorę wśród najmłodszej widowni”.
»GRA« Studia Teatralnego Blum. Recenzja, Natalia Minge, dziecipoznan.pl, 28 stycznia 2013 r.

wiek: 1,5–6 lat
czas trwania: 30 min + 20 min zabawy

„Jabłonka” – Teatr Atofri/Poznańska Fundacja Artystyczna (Poznań)

www.teatratofri.pl

prezes fundacji: Bogdan Żyłkowski

reżyseria: Beata Bąblińska, Grażyna Grobelna, Monika Kabacińska
scenografia: Izabella Rybacka
oprawa muzyczna: Maciej Rychły
altówka preparowana: Marta Pietura
obsada: Beata Bąblińska, Monika Kabacińska

premiera: październik 2009 r.

„Jabłonka” to jedyne w swoim rodzaju połączenie teatru dla „najnajów” i polskiego folkloru. Inspiracją dla powstania spektaklu jest tekst „A wczora z wieczora” zapisany w zbiorach Oskara Kolberga. Prosta opowieść o jabłonce, na której zakwita czerwono-zielone jabłko. Pieje kogut, zawiał wiatr. Kto zerwie jabłko z jabłonki? Spektakl wypełniony śpiewem, tańcem i ludowymi zabawami.

„Śpiewowi aktorek towarzyszy muzyka altówki, wykonywana na żywo. Dzieci przez cały czas trwania przedstawienia prawie dosłownie się o nie ocierają. Wszystkie te momenty, gdy aktorki wchodzą w bliższy kontakt z małymi widzami, wywołują u maluchów salwy radości. Dzieje się tak na przykład w trakcie zabawy w ciuciubabkę czy też poszukiwania zaginionego jabłka. Żywe emocje wzbudzają w dzieciach także barwne wstążki oraz kolorowe szerokie spódnice, które wirują na scenie wraz z aktorkami”.
Iwona Szlefarska, dziecipoznan.pl, 31 października 2011 r.

wiek: 1–6 lat
czas trwania: 35 min

 

„Jak zostałam wiedźmą? Sztuka autobiograficzna dla dorosłych i dzieci” – Teatr Studio (Warszawa)

www.teatrstudio.pl

dyrektor teatru: Roman Osadnik
dyrektor artystyczny teatru: Agnieszka Glińska

autor: Dorota Masłowska
reżyser: Agnieszka Glińska
scenografia i kostiumy: Agnieszka Zawadowska
muzyka: Wojciech Waglewski
światło: Dariusz Zabiegałowski
projekcje: Antonina Benedek, Franek Przybylski
kierownik produkcji: Justyna Pankiewicz
obsada: Monika Krzywkowska, Dorota Landowska, Monika Obara, Dominika Ostałowska, Kinga Preis, Marcin Bosak, Marcin Januszkiewicz, Modest Ruciński, Łukasz Simlat, Paweł Wawrzecki, Mirosław Zbrojewicz

premiera: 28 maja 2014 r.

Dorota Masłowska i Agnieszka Glińska po raz kolejny sprzymierzą swoje siły. Spektakl dla małych i dla dużych. Będzie i śmieszno, i straszno. Moc emocji – gwarantowana.

wiek: 6+
czas trwania: 75 min

 

 

„Janosik. Naprawdę prawdziwa historia” – Teatr Lalka (Warszawa)

www.teatrlalka.pl

dyrektor teatru: Jan Woronko
kierownik artystyczny: Joanna Rogacka

autor: Michał Walczak
reżyseria: Łukasz Kos
scenografia: Adam Walny
oprawa muzyczna: Dominik Strycharski
kostiumy: Joanna Niemirska
ruch sceniczny: Jarosław Staniek
gitara, elektronika: Adam Świtała
obsada: Monika Babula, Grzegorz Feluś, Roman Holc, Łukasz Kos, Mariusz Laskowski, Andrzej Perzyna, Piotr Tworek

premiera: 25 marca 2010 r.

Tematem spektaklu jest żywot i legenda Janosika, historycznego a zarazem mitycznego zbójnika „równającego świat”, bohatera heroicznego folkloru i kultur narodów Polski, Czech i Słowacji. Spektakl jest też próbą współczesnego odczytania Janosikowego mitu jako historii o ludzkiej potrzebie poszukiwania autorytetów i rzeczników sprawiedliwości.

„Dla polskich twórców legenda Janosika stała się pretekstem do opowieści o micie buntu. Bohaterem pełnego popkulturowych cytatów spektaklu, wyraźnie adresowanego do dzieci (od lat 10) wychowanych na komiksach o superbohaterach i na kolejnych częściach »Shreka«, jest Łowca (Mariusz Laskowski) – alter ego Janosika. Kiedyś był buntownikiem i anarchistą, dziś, ustatkowany, »oddziela mrok od światła«, tropiąc i łapiąc złych, a największą wartością w jego życiu jest rodzina. Tropiąc Janosika na zlecenie murgrabiego i księdza, stopniowo utożsamia się ze ściganym. Sam Janosik – grany przez reżysera w blond peruce i z plastikową, wyrzeźbioną klatą – jak na legendę przystało, pojawia się późno, poprzedzony potężnym zestawem historii prawdziwych i zmyślonych. […] W spektaklu Kosa dzieci zobaczą atrakcyjnie opowiedzianą historię harnasia z gór, ich rodzice – uniwersalną opowieść o (swoim) dojrzewaniu”.
Ścigany Janosik, Aneta Kyzioł, „Polityka” nr 16/17.04, 14 czerwca 2010 r.

„Ze spotkania indywidualności wyszła wybuchowa mieszanka. Spektakl dobry, spójny i dynamiczny, którego szczególnym urokiem, udzielającym się publiczności, jest frajda, jaką zdaje się sprawiać wykonawcom”.
Wolne Tatry, Magdalena Foks, „Teatr” nr 9, 21 września 2010 r.

Spektakl otrzymał „Atest. Świadectwo Najwyższej Jakości i Poziomu Artystycznego” przyznany przez Polski Ośrodek ASSITEJ.

wiek: 10+
czas trwania: 80 min

 

„Koziołek Matołek” – Teatr Dramatyczny (Warszawa)

www.teatrdramatyczny.pl

dyrektor teatru: Tadeusz Słobodzianek

na podstawie komiksu Kornela Makuszyńskiego
reżyseria: Ondrej Spišak
scenografia: František Lipták
muzyka: Jacek Mazurkiewicz, Patryk Zakrocki
konsultacja dramaturgiczna: Maria Wojtyszko
ruch sceniczny: Anna Iberszer
kierownictwo produkcji: Magdalena Romańska
inspicjent: Mateusz Karoń
obsada: Zuzanna Grabowska, Anna Kózka, Agata Wątróbska, Paweł Domagała, Michał Maliszewski, Wojciech Solarz/Grzegorz Woś

premiera: 1 czerwca 2011 r.

Tytułowy Koziołek to w Polsce postać kultowa. Został stworzony przez pisarza Kornela Makuszyńskiego i rysownika Mariana Walentynowicza w 1933 roku. Był bohaterem jednej z pierwszych historii obrazkowych w Polsce i na stałe wszedł do polskiej popkultury. Historia Matołka to opowieść o koźle, który szuka miasta Pacanowa, w którym podkuwają nie tylko konie, lecz także kozy.

Spektakl Ondreja Spišaka to nie tylko opowieść o Koziołku, który podróżuje po świecie w poszukiwaniu mitycznego Pacanowa. To przede wszystkim historia o tym, że wytrwałość, konsekwencja, chęć zdobywania wiedzy i wyobraźnia pomogą w osiągnięciu każdego celu. Koziołkowi przyjdzie zmierzyć się z Czarownicą rodem z horroru, zającami okradającymi podróżnych, producentami filmowymi, a nawet neapolitańską mafią… Przede wszystkim jednak sympatycznemu, ale i łatwowiernemu bohaterowi dane będzie stawić czoła własnym słabościom, lękom i zwątpieniu. Czy pozornie niezdarny i głupiutki Matołek odnajdzie jedyne miejsce, gdzie podkuwają kozy? Jaki sens będzie miała jego wyprawa? Czego się nauczy, co zrozumie?

„Paweł Domagała w tytułowej roli jest tak autentyczny, że dziecięca widownia […], która początkowo siedzi grzecznie w fotelach, później skupia się w tłumie pod sceną i najchętniej wlazłaby temu Koziołkowi na głowę. Warto też powiedzieć, że wszystkie rekwizyty i cała scenografia są wykonywane na oczach dzieci ze zwykłego szarego papieru, a muzykę aktorzy grają na żywo na zabawkowych instrumentach”.
Dziecko wchodzi do teatru, Bronisław Tumiłowicz, „Przegląd” nr 24, 14 czerwca 2011 r.

wiek: 5–99 lat
czas trwania: 75 min

 

„Lokomotywa” – Teatr Powszechny – Warszawa

www.powszechny.com

dyrektor teatru: Krzysztof Rudziński

na motywach twórczości Juliana Tuwima
reżyseria: Piotr Cieplak
scenografia: Andrzej Witkowski
oprawa muzyczna: Kormorany – Paweł Czepułkowski, Michał Litwiniec
obsada: Eliza Borowska, Maria Robaszkiewicz, Olga Sawicka, Mariusz Benoit, Andrzej Mastalerz, Sławomir Pacek

premiera: 27 lutego 2013 r.

Kiedy wszyscy domownicy idą już spać, budzą się One – małe istoty zamieszkujące nasze mieszkania. Dla nich łyżka do butów to zjeżdżalnia, a wieszak na ubrania to cel dalekiej wyprawy. Marzą, śmieją się, kłócą, smucą i… bawią w teatr. Mądry, dowcipny spektakl Piotra Cieplaka jest w całości oparty na najpopularniejszych wierszach Juliana Tuwima.

„Scenografia mogła przypominać kadr z filmu >>Kingsajz<<. Wielka szuflada, ogromny kontakt, mop wychodzący swoją wysokością poza ramy sceny, szczotka do butów rozmiarem przypominająca łóżko. […] Szczególne wrażenie na dzieciach, które reagowały wybuchami śmiechu (ale i starsza publika nie mogła się od niego powstrzymać), zrobiła interpretacja >>Pana Hilarego<< w wykonaniu Mariusza Benoit. […] Na szczególną uwagę zasługuje również wykonanie >>Ptasiego radia<< z bardzo interesującą choreografią ptasich obrad, >>Słonia Trąbalskiego<< – tu znowu uwagę zwraca Benoit, który przez chwilę przypominał prawdziwego zapominalskiego Słonia”.
Gdzie lokomotywa!?, Hanna Kłoszewska, „Nowa Siła Krytyczna”, 10 marca 2013 r.

Spektakl otrzymał „Atest. Świadectwo Najwyższej Jakości i Poziomu Artystycznego” przyznany przez Polski Ośrodek ASSITEJ

wiek: 5+
czas trwania: 70 min

 

„Mglisty Billy” – Teatr Figur (Kraków)

www.teatrfigur.pl

dyrektor teatru: Dagmara Żabska

na podstawie komiksu Guillaume’a Bianco
adaptacja: Mateusz Przyłęcki
przekład: Wojciech Prażuch
reżyseria: Mateusz Przyłęcki
scenografia: Agnieszka Polańska
oprawa muzyczna: Andrzej Bonarek
konsultacje: Agnieszka Makowska
realizacja: Piotr Idziak, Magdalena Hałoń, Grizzly Man, Hubert Michalak
produkcja: Marta Hankus, Dorota Halberda
światło i dźwięk: Murat Kornaev
obsada: Alla Maslovskaya, Dagmara Żabska

premiera: 14 czerwca 2013 r.

Mówią na niego Mglisty Billy. Lubi samotność, noc, deszcz i melancholię. Uwielbia robić draństwa swojej młodszej siostrze Jane i topić mrówki w czekoladowej ślinie. Nie jest niedobry, „po prostu ma charakter”. I ma pewien dar – dar ciemnowidzenia. Kiedyś miał też kota Tarzana, był jego najlepszym przyjacielem. Pewnego dnia znalazł go zesztywniałego w ogrodzie. Co się dzieje z kocią duszą po śmierci? A przede wszystkim – co to jest śmierć? Gdzie mieszka? I czy wszyscy musimy tam iść?

Spektakl teatru cieni dla wszystkich, którzy mają albo mieli kiedyś 12 lat, być może stracili kota, chomika czy papugę, chcieliby przechytrzyć śmierć i zamknąć ją w hermetycznym słoju. Przedstawienie na podstawie komiksu wyróżnionego Nagrodą dla Najlepszego Komiksu Francuskojęzycznego 2010, przyznawaną przez Instytut Francuski w Krakowie.

wiek: 12+
czas trwania: 50 min

 

„Mikrokosmos” – Wrocławski Teatr Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego (Wrocław)

www.pantomima.wroc.pl

dyrektor teatru: Zbigniew Szymczyk

na motywach „Calineczki” Hansa Christiana Andersena
reżyseria: Konrad Dworakowski
scenografia i kostiumy: Maria Balcerek
muzyka: Piotr Klimek
światło: Bary
obsada: Monika Rostecka, Artur Borkowski, Agnieszka Charkot, Izabela Cześniewicz, Agnieszka Dziewa, Paulina Jóźwin, Mateusz Kowalski, Agnieszka Kulińska, Aneta Piorun, Mariusz Sikorski, Krzysztof Szczepańczyk, Zbigniew Szymczyk, Robert Wieczorek

premiera: 2 września 2011 r.

Hans Christian Andersen napisał „Calineczkę”, poszukując w dziecku, którego metaforą jest dwuipółcentymetrowa dziewczynka, dowodu bezbronności, posłuszeństwa, niewinności; wskazując jednocześnie ogromny wpływ świata zewnętrznego na to, co dzieje się z bohaterem. „Mikrokosmos” jest swobodną interpretacją tej popularnej baśni. „Calineczka” jest jedynie pretekstem do zderzenia się z podobnymi wątkami, ale na zasadach, które dyktuje w opowieści bohater ciekawy świata, silny i zdecydowany, dążący do tego, by być sobą i czuć się wolnym. Powodem tej swobodnej interpretacji jest chęć podjęcia dialogu ze stereotypem bohatera dziecięcego, sprowadzonego do postawy bezwolnej, pozbawionej charakteru i wpływu na własny los.

„Konrad Dworakowski, realizując Mikrokosmos oparty na motywach »Calineczki« Hansa Christiana Andersena, odciął się od trendu kolorowania mrocznych historii. Główna bohaterka spektaklu Wrocławskiego Teatru Pantomimy (Monika Rostecka-Komorowska) nie jest pokorną, bezbronną i uroczą dziewuszką. Wręcz przeciwnie – w szerokich krótkich spodniach i podartej koszulce, sprawia wrażenie małej dzikuski, chcącej podporządkować sobie wszystkie owady, jakie spotyka. Calineczka psoci, ciekawie zagląda w każdy kąt, co rusz wpada w tarapaty i dzięki swojemu sprytowi zawsze wychodzi z nich cało. Inaczej niż u Andersena nie jest bezwolnym stworzeniem, uzależnionym od kaprysów silniejszych i większych od niej ropuch, myszy, kretów czy jaskółek. Przedstawienie składa się z kilkunastu etiud pantomimicznych, powiązanych jedynie postacią głównej bohaterki […]”.
Agata Drwięga, „Nowa Siła Krytyczna”, 16 kwietnia 2012 r.

„Świat na scenie pełen humoru nie jest pozbawiony również grozy. Nastrój budowany jest przez muzykę i światło. Subtelne dźwięki fortepianu, kontrabasu i wiolonczeli, w połączeniu z nieustannie zmieniającymi się światłami (od zimnych intensywnych zieleni, niebieskości poprzez pastelowe barwy, aż do wyrazistych pomarańczy i czerwieni) pokazują różnorodność i przepych kreowanego świata”.
Ewelina Grabowska, „Kurier Festiwalowy/17.10.”, 18 października 2012 r.

wiek: 6–12 lat
czas trwania: 65 min

Zapraszamy na warsztaty dla dzieci w wieku 6–8 lat prowadzone przez zespół Wrocławskiego Teatru Pantomimy:
28.05.2014, 13:00 – 14:00
Obowiązkowa rejestracja na warsztaty na stronie: www.assitej2014.pl

 

„Morrison/Śmiercisyn” – Teatr Lalki i Aktora im. Alojzego Smolki (Opole)

www teatrlalki.opole.pl

dyrektor naczelny i artystyczny teatru: Krystian Kobyłka

scenariusz: Artur Pałyga
reżyseria: Paweł Passini
scenografia: Zuzanna Srebrna
projekcje: Maria Porzyc
opracowanie muzyczne: Paweł Passini, Sambor Dudziński
asystent reżysera: Grzegorz Grecas
pomoc w realizacji dźwięku: Łukasz Wójcik
obsada: Sambor Dudziński, Beata Kucharska/Karolina Gorzkowska, Aleksandra Mikołajczyk, Mariola Ordak-Świątkiewicz, Helena Sujecka, Zygmunt Babiak, Łukasz Bugowski, Krzysztof Jarota, Miłosz Konieczny

prapremiera: 23 lutego 2013 r.

Reżysera nie interesuje doszukiwanie się nowych wątków z życia wielkiej gwiazdy rocka, wręcz przeciwnie – bardziej od życia fascynuje go jego śmierć. Obraz ciała znalezionego w wannie staje się tutaj punktem wyjścia do rozważań nad miejscem artysty w świecie. Passiniego fascynuje przede wszystkim Morrison-poeta, Morrison-metafora pewnego świata wartości i bezwartościowości. Patrzy na niego jak na marionetkę – bezwolną i uzależnioną od zewnętrznej siły nią sterującej, lecz zarazem zachwycająco ludzką, pociągającą każdym swoim ruchem, doskonale skupiającą na sobie uwagę, łączącą pierwiastki życia i śmierci. W jego przedstawieniu ta marionetka zrywa się z nici.

Twórcy spektaklu nie zapomnieli oczywiście o muzyce. Brzmienia oryginalnych aranżacji kawałków The Doors stają się energetycznym motorem przedstawienia, a ich teksty – kluczem do interpretacji całości. Wcielający się w rolę Morrisona Sambor Dudziński oddaje postaci bardzo wiele z własnej osobowości scenicznej. Ta rola jest dla niego podsumowaniem ponaddwudziestoletniej pracy artystycznej. Z wykształcenia aktor-lalkarz, utalentowany multiinstrumentalista i wokalista, dał się porwać postaci Morrisona, nie tracąc nic z oryginalności własnej sztuki.

wiek: 16+
czas trwania: 90 min

 

„Najmniejszy Bal Świata” – Teatr Baj Pomorski (Toruń)

www.bajpomorski.art.pl

dyrektor teatru: Zbigniew Lisowski

autorka: Malina Prześluga
reżyseria: Paweł Aigner
scenografia: Jan Polivka
oprawa muzyczna: Piotr Klimek
wokal: Maria Dąbrowska
reżyseria obrazu: Marcin Klawiński
operator obrazu: Ewelina Miąsik
montaż klipów: Krzysztof Parda
obsada: Dominika Miękus, Grażyna Rutkowska-Kusa, Andrzej Korkuz, Krzysztof Grzęda, Krzysztof Parda, Edyta Łukaszewicz-Lisowska

premiera: 5 lutego 2012 r.

Rozgrywająca się w Najmniejszym Królestwie Świata akcja sztuki Maliny Prześlugi zostaje przeniesiona do studia telewizyjnego. Reżyser spektaklu Paweł Aigner pozwala widzom śledzić zarówno żywy plan, jak i przetworzony obraz kamery. Na styku tych dwóch przestrzeni: ekranu
i sceny buduje się największy walor przedstawienia. Rozzłoszczona Migawka – córka Państwa Królów – nie chce brać udziału w przygotowaniach do balu, więc rzuca czar na rodziców, a ci znikają. Bohaterka dość szybko zaczyna odczuwać tęsknotę za nimi. Sprowadzenie ich z powrotem okazuje się nie być jednak wcale takie proste. Dziewczynka musi wyruszyć w niebezpieczną podróż, podczas której spotka takie niecodzienne postaci jak Oczko w Rajstopie, Lis, Komar, a także Zegarek. „Najmniejszy Bal Świata” to pierwsze w Polsce przedstawienie multimedialne, które łączy techniki teatru lalkowego z technikami telewizyjnymi i filmowymi (przede wszystkim blue box).

„Nie można pominąć ważnego elementu, jakim jest oprawa muzyczna. Utwory, które skomponowane zostały przez Piotra Klimka i wykonane przez Marię Dąbrowską, doskonale wpasowują się w tę telewizyjno-teatralną historię. Teksty piosenek zostały napisane na potrzeby spektaklu, dlatego idealnie oddają jego klimat. »Najmniejszy Bal Świata« to spektakl przygotowany z niezwykłą starannością, zaskakujący i nowatorski. Ponadto przekazuje wartościowe treści za pomocą zabawy i humoru. Co prawda przedstawienie tworzy dwie drogi interpretacji – inne dla dzieci i dorosłych – jednak jedni i drudzy z pewnością wyniosą z niego coś dla siebie”.
»Najmniejszy Bal Świata«: blue box, sześć kamer i wirtualna scenografia, Magdalena Przygodzka, „Gazeta Wyborcza – Łódź online” nr 128, 2 czerwca 2012 r.

Spektakl otrzymał „Atest. Świadectwo Najwyższej Jakości i Poziomu Artystycznego” przyznany przez Polski Ośrodek ASSITEJ.

wiek: 6+
czas trwania: 70 min

 

„O Raju! – czyli o tym, co było, kiedy nic nie było” – Teatr Guliwer (Warszawa)

www.teatrguliwer.waw.pl

dyrektor teatru: Mirosław Korzeb

autor: Malina Prześluga
reżyseria: Zbigniew Lisowski
scenografia: Pavel Hubička
muzyka: Piotr Nazaruk
obsada: Joanna Borer-Dzięgiel, Izabella Kurażyńska, Anna Przygoda, Honorata Zajączkowska, Damian Kamiński, Maciej Owczarzak

premiera: 24 maja 2014 r.

Sztuka Maliny Prześlugi „O Raju! – czyli o tym, co było, kiedy nic nie było” to delikatna i pełna humoru opowieść o powstaniu świata, w którym na początku było tylko NIC. Z czasem spokojne życie NICA zakłócają nieproszeni goście: Dzika Mrówka, Adam i Ewa. Bohaterowie przedstawienia mimo niechęci i wzajemnej irytacji uczą się wspólnego życia. Autorka w zabawny i zrozumiały dla dziecka sposób opisuje historię pierwszych ludzi i pokazuje, jak kształtują się ciepłe i dojrzałe uczucia między bohaterami. Przedstawienie jest przezabawną opowieścią o tym, jak rodzi się miłość, zrozumienie i akceptacja. Historia o poszukiwaniu swojego miejsca na świecie zabiera widzów do Raju, czyli tam gdzie było NIC, kiedy wszystko się zaczęło. Spektakl to Genesis dla najmłodszych.

wiek: 5+
czas trwania: 60 min

 

 

„Pchła Szachrajka” – Teatr Narodowy (Warszawa)

www.narodowy.pl

dyrektor naczelny teatru: Krzysztof Torończyk
dyrektor artystyczny teatru: Jan Englert

reżyseria: Anna Seniuk
scenografia: Anna Sekuła
choreografia: Weronika Pelczyńska
muzyka: Maciej Małecki
reżyseria światła: Katarzyna Łuszczyk
przygotowanie wokalne: Aldona Krasucka
realizatorzy dźwięku: Piotr Gos, Marek Wojtulanis
obsada: Ewa Konstancja Bułhak, Kinga Ilgner, Paulina Korthals, Anna Markowicz (gościnnie), Piotr Piksa, Bartłomiej Bobrowski, Paweł Paprocki, Kacper Matula (gościnnie)

premiera: 6 grudnia 2013 r.

„Chcecie bajki? Oto bajka: była sobie Pchła Szachrajka” – tak zaczyna się zwariowana opowieść o Pchle, która zwykła robić psoty. Jej żarty bawią – już od ponad 50 lat – zarówno dzieci, jak i dorosłych.

„Anna Seniuk doskonale tłumaczy język bajkowy na teatralny. Nie szuka łatwego kompromisu, nie mizdrzy się do młodej widowni, ale i nie puszcza oka do widza dorosłego. Z pustej przestrzeni – przy współudziale fantastycznego zespołu – wyczarowuje świat migotliwych kolorów, baśniowych postaci, radosnych wyobrażeń. A wszystko to piękne, rozśpiewane, roztańczone, proste i eleganckie – takie, jaki powinien być teatr”.
Szykowna łobuzica, Ewa Uniejewska, teatralny.pl, 11 grudnia 2013 r.

wiek: 6+
czas trwania: 65 min

 

„Piękna i Bestia” – Teatr Lalek Banialuka (Bielsko-Biała)

www.banialuka.pl

dyrektor teatru: Lucyna Kozień

autor: Jan Ośnica
reżyseria: Marián Pecko
scenografia: Eva Farkašová (kostiumy i lalki), Pavol Andraško (dekoracje)
oprawa muzyczna: Robert Mankovecký
teksty piosenek: Krystyna Fuczik, Lucyna Kozień
obsada: Małgorzata Bulska, Magdalena Obidowska, Katarzyna Pohl, Lucyna Sypniewska, Konrad Ignatowski, Włodzimierz Pohl, Ziemowit Ptaszkowski, Ryszard Sypniewski

premiera: 15 września 2013 r. (wznowienie)

Sztuka Jana Ośnicy, oparta na ludowej bajce, w mądry i piękny sposób opowiada o istocie miłości. Uświadamia, że miłość jest siłą, która przewartościowuje życie, że nie zawsze jest nagła niczym strzała Amora – czasem trzeba do niej dojrzeć, by potem móc rozkoszować się jej owocami. Tytułowi bohaterowie sztuki muszą zmierzyć się z zawiścią, lękiem, głupotą i próżnością. Konfrontując się z przeciwnościami, dokonują wyborów, które odmienią ich życie. Spektakl miał swoją premierę na deskach Banialuki 9 lat temu. Po przerwie teatr wraca do przedstawienia. Przejmująca muzyka, oszczędna, ale wyraźna scenografia, eleganckie w swej prostocie kostiumy i charakterystyczne marionetki zachwyciły już niejednego widza. Teraz ponownie magiczny świat wykreowany na scenie ma szansę ponownie oczarować publiczność.

„Bielskie przedstawienie ma niepowtarzalny klimat. Zachwyt budzą kostiumy i marionetki Evy Farkašovej […]. Wyróżnia się oczywiście Bestyja, wielka papierowa marioneta, animowana, z podziwu godną sprawnością, aż przez trzech aktorów. Piękna, choć oszczędna, wręcz sterylna scenografia, niespieszna narracja, łagodny podkład muzyczny mają coś z sennego marzenia. Marzenia o wielkiej, prawdziwej miłości”.
Miłość, Godność, Wolność Wyboru…, Małgorzata Kroczyńska, „Nowa Trybuna Opolska” nr 239,
13 października 2005 r.

„Jednym z jego dodatkowych walorów jest archaiczny, choć łatwy do zrozumienia, oryginalny tekst Jana Ośnicy. Na scenie klasyczna technika marionetkowa spotkała się z nowoczesnym myśleniem o teatrze. Do tego dodać trzeba wysmakowane kostiumy i pełne wyrazu lalki oraz zaskakującą scenografię. Aktorzy dbają ponadto, by widowisku nadać pełny kształt. Nie ma więc szarżowanych w pojedynkę ról. Każdy gra swoją przekonująco, tworząc postać wiarygodną, choć odpowiednio wyeksponowaną. […] Zupełnie nie wiadomo, na co patrzeć. Na marionetki perfekcyjnie pociągane przez aktorów za sznurki, czy na samych aktorów, rozgrywających tuż obok nich jakby drugi spektakl. Oba wyreżyserowane są do najdrobniejszych szczegółów, wymagają koncentracji i skupienia uwagi na każdym ruchu i słowie. Aż chce się przyjść drugi raz, by nie uronić niczego z tak pokazanej »Pięknej i Bestii« w Teatrze Lalek Banialuka w Bielsku-Białej”.
Ożyły tajemnicze marionetki, Wanda Then, „Dziennik Zachodni” nr 236, 7 października 2004 r.

Spektakl otrzymał „Atest. Świadectwo Najwyższej Jakości i Poziomu Artystycznego” przyznany przez Polski Ośrodek ASSITEJ.

wiek: 7+
czas trwania: 70 min

 

„Podłogowo” – LALE.Teatr (Wrocław)

www.laleteatr.pl

dyrektorzy teatru: Janka Jankiewicz-Maśląkowska, Tomasz Maśląkowski

reżyseria, scenografia i oprawa muzyczna: Janka Jankiewicz-Maśląkowska, Tomasz Maśląkowski
konsultacja scenograficzna i oprawa graficzna: Mateusz Mirowski
obsada: Janka Jankiewicz-Maśląkowska, Tomasz Maśląkowski

premiera: 5 maja 2012 r.

Interaktywny spektakl dla najnajmłodszych, w którym scenografia i muzyka tworzone są na oczach dzieci i z ich aktywnym udziałem. W rękach aktorów i małych widzów folia staje się wodą, groch – zawartością grzechotki, mąka – pudrem, a papier – tworzywem absolutnie uniwersalnym.

Spektakl otrzymał „Atest. Świadectwo Najwyższej Jakości i Poziomu Artystycznego” przyznany przez Polski Ośrodek ASSITEJ.

wiek: 1–5 lat
czas trwania: 30 min + 15 min zabawy

 

„Słoń i kwiat” – Grupa Coincidentia/Białostocki Teatr Lalek (Białystok)

www.grupacoincidentia.pl

dyrektor teatru: Paweł Chomczyk

na podstawie opowiadań Briana Pattena
przekład: Piotr Sommer
adaptacja i reżyseria: Robert Jarosz
scenografia: Pavel Hubička
muzyka: Piotr Klimek
multimedia: Krzysztof Kiziewicz
obsada: Dagmara Sowa, Paweł Chomczyk, Michał Jarmoszuk, Robert Jurčo (muzyka na żywo)

premiera: 30 grudnia 2012 r.

W dżungli, która była prawie puszczą..., która była prawie lasem.., który był prawie ogrodem... działy się wyjątkowe rzeczy. Kwiat biegał, hiena opowiadała dowcipy, wróbel recytował wiersze, małpy pomagały słońcu wschodzić, świnia ustawiała się do wszystkich boczkiem, motyl zadawał niemądre pytania, dżdżownice pasjonowały się teatrem, a plimkiplumki spełniały marzenia.

Pewnego dnia płynący nurtem rzeki liść przyniósł do dżungli najmniejszego na świecie słonia. Nie wiedział, skąd się tam wziął. Nie pamiętał, kto go tam wysłał. Wiedział jedynie, że chce stać się wielki. A żeby stać się wielkim, trzeba dowiedzieć się o świecie, ile się tylko da. A żeby dowiedzieć się o świecie, ile się tylko da, trzeba: znaleźć przyjaciela, zrozumieć, co sprawia, że nastaje dzień, uwolnić więzioną lilię, docenić talent komiczny hieny, dopomóc dręczonym robakom, nauczyć świnię mówić o kolorach, pokonać drwala ścinającego księżycowe promienie oraz odnaleźć miejsce, gdzie rzeka zamienia się w wielkie jezioro. Dużo wyzwań, jak na kogoś, kto ma zaledwie pięć centymetrów...
z kawałkiem. Rośnij, Słoniu! I niech bogowie dżungli zatroszczą się o Ciebie!

„I tak z różnych drobnych scen, w sposób nienachalny, lekki, wydawałoby się łatwy i przyjemny, rodzi się bajeczna przypowieść o sprawach jednak niełatwych. O potrzebie akceptacji w wielkim świecie. O tym, jak trudno uporać się z własną i cudzą innością, która bywa ciężarem. O wchodzeniu w dorosłość i zmienianiu się. O marzeniach – jeden chciałby być już wreszcie największy na świecie, drugi – być tolerowany wreszcie przez towarzystwo. Wreszcie o tym, jak dobrze byłoby jednak wyzbyć się egoizmu i zwrócić czasem uwagę, z szacunkiem, na innych”.
Żyłem z wami, cierpiałem z wami... czyli co łączy Słowackiego i słonia, Monika Żmijewska, „Gazeta Wyborcza – Białystok online”, 7 stycznia 2013 r.

„Grupa Coincidentia po raz pierwszy w swojej karierze zdecydowała się na wystawienie sztuki dla dzieci. Ten debiut wypadł fenomenalnie. Dagmara Sowa i Paweł Chomczyk do współpracy zaprosili Michała Jarmoszuka – aktora Białostockiego Teatru Lalek. Wszyscy jednocześnie kreują kilka postaci, a wspomaga ich muzykujący aktor Robert Jurčo. Tu nie ma kiepskich ról. Wszyscy doskonale radzą sobie z tekstem, charakterem swoich postaci i szalonym tempem spektaklu. […] Otrzymaliśmy widowiskowy, spójny i przemyślany spektakl, który mimo ogromnego ładunku kabaretowego dostarcza także sporo tematów do przemyśleń”.
Idealny związek absurdu i filozofii, Anna Kopeć, „Kurier Poranny” nr 4, 7 stycznia 2013 r.

Spektakl otrzymał „Atest. Świadectwo Najwyższej Jakości i Poziomu Artystycznego” przyznany przez Polski Ośrodek ASSITEJ.

wiek: 6+
czas trwania: 60 min

 

„Śpij” – Teatr Baj (Warszawa)

www.teatrbaj.pl

dyrektor teatru: Ewa Piotrowska

reżyseria i scenografia: Alicja Morawska-Rubczak
muzyka: Wojciech Morawski
konsultacje (psychopedagodzy kreatywności): Dominika Orłowska, Karolina Taranko
wykonanie muzyki na żywo: Wojciech Morawski/Robert Kowalczyk
obsada: Elżbieta Bieda, Andrzej Bocian/Magdalena Dąbrowska, Marta Gryko

premiera: marzec 2012 r.

Połóżcie się wygodnie, a zobaczycie, jak dużo może się wtedy wydarzyć. Zapraszamy Was do przytulnego i mięciutkiego świata wielkiej kołdry, która kryje w sobie mnóstwo tajemnic. Poczujcie się swobodnie i bezpiecznie. Przekonacie się, jak wiele dzieje się na granicy jawy i snu. „Śpij” to przedstawienie o tym, jak pozornie zwyczajna czynność kładzenia się spać, może okazać się inspirująca i zaskakująca. To spektakl, który codzienności przygląda się w niecodzienny sposób i z właściwą niemowlętom dociekliwością i ciekawością odkrywa świat.

„Śpij” powstało z myślą o najnajmłodszych widzach teatralnych, czyli dzieciach w wieku od kilku miesięcy do trzeciego roku życia. Specjalnie dla nich stworzyliśmy bezpieczną, przytulną i komfortową przestrzeń, w której będą mogły poczuć się zupełnie swobodnie, być nie tylko widzami, lecz także gośćmi. Jednym z głównych założeń przedstawienia jest stymulowanie i rozwijanie dziecięcej wyobraźni i kreatywności. „Śpij” jest przedstawieniem otwartym na interakcję i spontaniczność widzów, w którym artyści pragną twórczo przetwarzać, a nie ograniczać ekspresję dzieci. Ogromna otwartość aktorów na reakcje widzów, muzyka grana na żywo na akustycznych instrumentach, delikatne światło i przytulna „poduchowa” atmosfera pozwolą widzom w każdym wieku poczuć się przyjemnie. Przedstawienie ma strukturę otwartą i tak naprawdę może nigdy się nie kończyć; zwłaszcza, gdy rodzice będą chcieli proponowane podczas spektaklu zabawy kontynuować z dziećmi w domu.

wiek: 0–3 lat
czas trwania: 30 min + 15 min zabawy

 

„Świat Garmanna” – Teatr Baj (Warszawa)

www.teatrbaj.pl

dyrektor teatru: Ewa Piotrowska

na podstawie książek Stiana Hole
przekład: Milena Skoczko, Magda Chudyba
scenariusz i reżyseria: Ewa Piotrowska
scenografia: Anna Chadaj (kostiumy i rekwizyty), Sylwester Łuczak (przestrzeń sceniczna)
muzyka: Filip Sande
choreografia: Kjersti Engebrigtsen
animacje komputerowe: Ewa Łuczak
obsada: Kamil Król, Natalia Kiser, Magdalena Dąbrowska, Andrzej Bocian, Jan Plewako
obsada-animacje: Aneta Płuszka, Piotr Michalski, Elżbieta Bielińska, Hanna Kinder-Kiss, Henryka Korzycka

premiera: 2 października 2010 r.

Spektakl powstał na podstawie utworów Stiana Hole - współczesnego norweskiego grafika i autora książek dla dzieci. Przedstawia świat widziany oczami chłopca o imieniu Garmann – jego niepokoje i radości, przyjaźnie i antypatie. Hole, a za nim twórcy spektaklu, próbują dowieść, że trudne pytania o lęk, przemijanie, o przyjaźń i miłość nie są zarezerwowane tylko dla dorosłych.

Poznajemy Garmanna w ostatni dzień wakacji, kiedy zbliża się chwila, w której po raz pierwszy pójdzie do szkoły, czyli w momencie przełomowym, gdy kończy się beztroskie dzieciństwo, a zaczyna wychodzenie w świat-poza-domem. Garmannowe widzenie świata zmienia się, w miarę jak chłopiec dorasta i poszerza się krąg jego doświadczeń.

Możemy obserwować jego relacje z rówieśnikami, fascynujące w swej szczerości podejście Garmanna do Ciotek-Staruszek oraz śledzić rozwój jego przyjaźni z Panem Znaczkiem, w której życiowa mądrość, spokój i samotność starego człowieka spotyka się z ciekawością świata nieśmiałego chłopca. Dorastający bohater przeżywa swoje pierwsze zauroczenie. Już nie sam, ale wspólnie z Johanne stawiają pytania dotyczące istoty świata, szukając na nie własnych odpowiedzi. Mają też wspólną prawdziwie kosmiczną tajemnicę.

Celem, jaki sobie postawili twórcy spektaklu, jest stworzenie płaszczyzny porozumienia poza i ponad słowami między sceną a widownią. Przyznają wyższość obrazowi nad słowem. Szukają wspólnoty doświadczeń między przeżyciami scenicznego bohatera a przeżyciami widzów – jego rówieśników. Spektakl jest próbą „rozmowy” z widzem, zachęcenia go do stawiania ważnych, trudnych pytań i szukania na nie odpowiedzi. Dialog ze światem, oswajanie poprzez poznawanie, pomaga uwalniać się od lęków oraz barier, jakie w nas rosną w zetknięciu z rzeczywistością.

Spektakl otrzymał „Atest. Świadectwo Najwyższej Jakości i Poziomu Artystycznego” przyznany przez Polski Ośrodek ASSITEJ.

wiek: 7+
czas trwania: 70 min

 

„W beczce chowany” – Teatr Animacji (Poznań)

www.teatranimacji.pl

dyrektor naczelny teatru: Marek Waszkiel
dyrektor artystyczny teatru: Janusz Ryl-Krystianowski

scenariusz: Robert Jarosz
reżyseria: Janusz Ryl-Krystianowski
scenografia: Jacek Zagajewski
oprawa muzyczna: Robert Łuczak
choreografia: Władysław Janicki
obsada: Sylwia Koronczewska-Cyris, Krzysztof Dutkiewicz, Piotr Grabowski, Marcin Ryl-Krystianowski, Jerzy Więckowski

premiera: 27 maja 2007 r.

„Matka i Ojciec wydają na świat Syna. Pełni strachu o przyszłość potomka wsadzają go do beczki. Wychować i schować – to dla nich jedno. Rodzice toczą swój ciężar w przekonaniu, że dają synowi to, co najlepsze, chroniąc go przed złem tego świata. Chłopiec jednak rośnie i przyjazne, ciemne wnętrze, podobne do brzucha matki staje się dla niego za ciasne. Ranią drewniane ścianki, w ciało wbijają się drzazgi. – Wypuście mnie! – krzyczy Syn. Gdy rodzice spełniają wreszcie jego prośbę, okazuje się, że młody człowiek nic nie wie o życiu. Matka i Ojciec nie kryją rozczarowania, a Syn nie potrafi poruszać się w nowej rzeczywistości. Nie zna jej, nie wie, co to słońce i niebo, zaskakuje go nawet widok własnych rodziców. W efekcie popełnia straszne błędy, od których nie ma odwrotu. Tak jak nie ma powrotu do matczynego łona”.
Wychować czy schować, czyli o trudnym dorastaniu, Marta Kaźmierska, „Gazeta Wyborcza – Poznań” nr 124, 29 maja 2007 r.

„Sztuka Jarosza to moralitet, a może dzięki wprowadzeniu postaci Psa-komentatora bardziej przypowieść. Moralitetowość podchwycili realizatorzy, tworząc na scenie jednorodny stylistycznie i wysmakowany pod każdym względem obrazek. Akcja rozgrywa się w żywym planie. Aktorzy znakomicie animują ludowe rzeźby […]”.
Beczka ogranicza, Stefan Drajewski, „Głos Wielkopolski online”, 29 maja 2007 r.

Spektakl otrzymał „Atest. Świadectwo Najwyższej Jakości i Poziomu Artystycznego” przyznany przez Polski Ośrodek ASSITEJ.

wiek: 13+
czas trwania: 60 min

 


Copyright 2014 (C) Korczak. Realizacja: MATEO